هنگامه

        تصویر بزرگتر

  « مرثيه »

 تنها سنگها گريستند ،

 روزي كه زمين ،

 عريان ،

 در آغوش زمان

 جان داد                                                             

 و سنگها ،

 تنها به خاطر بنفشه ها ماندند

 هر چند زيستن ،

 جايي كه نام انسان نماد بود ،

 معني نداشت

 تنها ستاره ها نگريستند

 وقتي كه زندگي

 به بندگي

 آتش گرفت

 و ستاره ها ، چشم از علفزار بر نداشتند،

 هر چند ،

 انسان اگر به چشم مي آمد ،

 تصوير مي شكست

 . . . و بعد ،

 عُمري انسان بنفشه ها را چيد

 و بر عَلَفها لَگد گذاشت ،

 و سنگ و ستاره

 هيچ نگفتند ! . . .    .

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

چند شعر دیگر از همین شاعر را از اینجا بخوانید...